اهمیت استفاده از spanning-tree   بر همگان روشن است. استفاده از spanning-tree در دو حالت اجباری می باشد. زمانی که شبکه شما VLAN های متعددی دارد که بین سوئیچ های متعدد پخش شده اند. و یا زمانی که بروز loop در شبکه می تواند صحت عملکرد آن را با مشکل مواجه کند. اما بوجود آمدن loop در شبکه همیشه بدلیل طراحی غلط نمی باشد. در موارد بسیاری این مشکلات "user-side" هستند و عواملی نظیر اشتباهات در wiring و کابل کشی ، دستگاه های end-station و کابرانی که بنحوی قصد آزار و اذیت را دارند موجبات این امر را فراهم می کنند. لذا همیشه پشنهاد می شود تا از RPVST+ استفاده نمود و از ابزار STP یا همان STP Toolkit استفاده کرد تا حداکثر بهره فراهم شود.
از جمله قابلیت های STP می توان به موارد زیر اشاره کرد.
PortFast: این قابلیت باعث می شود تا زمان حداقل 30ثانیه ای که طول می کشد تا یک پورت از حالت Blocking وارد حالت forwarding شود ، طی نشده و یک پورت به طور مستقیم و بلافاصله وارد  حالت forwading شود. این قابلیت در اتصال به end-station ها بسیار کاربرد دارد ، به دلیل اینکه از مشکلاتی نظیر IP گرفتن از DHCP  و ... جلوگیری می کند. البته در این حال هچنانSTP فعال است و در صورت شناسایی Loop پورت را در حالت blocking قرار می دهد. برای فعال کردن PortFastمی توان بر روی پورت ها فرمان spanning-tree portfast را اضافه کرد. به علاوه می توان با استفاده از فرمان spanning-tree portfast default بر روی تمام پورت ها از این قابلیت بهره برد.  
UplinkFast: این قابلیت بین سوئیچ های لایه Access که با دو پورت به لایه Distribution متصل شده اند فعال می شود تا در صورت Direct Link Failure بلافاصله لینک redundant فعال شود و زمان convergence را به 3 تا 5 ثانیه کاهش دهد. این قابلیت حتی می تواند load-balancing بین سوئیچ های redundant در لایه 2 را بتوسط uplink group ایجاد می کند. این قابلیت در سطح سوئیچ و برای تمامی vlan ها فعال می شود ، لذا کافیست تا در Configuration Mode فرمان spanning-tree uplinkfast وارد شود.
BackboneFast: این قابلیت زمان 20 ثانیه ای max_age را پس از indirect failure را از بین بر می دارد. این قابلیت زمانی اجرا می شود که root portیا  blocked port یک inferior BPDU ( یک BPDU با ارزش پائین تر) از designated Bridge دریافت می کند.
LoopGuard: فرض کنید یک پورت در حالت blocking قرار دارد و بر روی پورت آن BPDU دریافت می شود. حال به طور ناگهانی و در اثر بروز indirect failure ،دریافت BPDU بر روی این پورت متوقف شود ، در این حالت پس از گذر زمان max_age پورت در حالت forwarding قرار می گیرد.در صورت فعال شدن این قابلیت در صورت عدم دریافت BPDU ، پورت در وضعیت loop inconsistent قرار می گیرد و که از ارسال و دریافت ترافیک بر روی آن پورت خودداری می کند. زمانی که مجددا BPDU بر روی این پورت دریافت شود ، STPمراحل عادی خود را طی کرده و active می شود.امکان فعال کردن LoopGuard به صورت Global-wide و بر روی پورت امکان پذیر است. البته نکته مهم در این است که این قابلیت به صورت Per-Vlan عمل می کند هر چند که بر روی یک پورت یا در سطح سوئیچ فعال می شود.
RootGuard: اصولا انتظار می رود که root Bridge از طریق پورت های Root و Alternate دیده شود. حال فرض کنید که یک BPDU با BridgeID بهتر (Superior BPDU) دریافت شود. در این حالت ، امکان تغییر Root Port و توپولوژی STP در شبکه وجود دارد. لذا این قابلیت بر روی پورت ها فعال می شود تا در صورت دریافت Superior BPDU بر روی یک پورت ، آن پورت در حالت root-inconsistent state قرار می گیرد و تا زمانی که این BPDU دریافت می شود ، امکان ارسال و دریافت بر روی آن پورت امکان پذیز نمی باشد. این قابلیت به صورت پیش فرض غیر فعال است و بر روی پورت ها به صورت به صورت مجزا فعال می شود. فرمان لازم برای فعال کردن RootGuard بر روی یک پورت spanning-tree rootguard می باشد.
BPDUGuard: بر روی پورت هایی که در حالت PortFast قرار دارند ، اصولا انتظار دریافت BPDU نیست. هر چند که این امر STPرا فعال نموده و از بروز loopجلوگیری می کند ، اما به هر حال این امر intergrity و یکپارچگی شبکه را زیر سوال می برد. لذا بر روی این پورت ها قابلیت BPDUGuard فعال می شود تا در صورت دریافت هرگونه BPDU بر روی این پورت ها ، shutdown شده و در حالت error-disable قرار می گیرد.
اما آنچه گفته شد ، تنها قابلیت های STP می باشد ، اما نکته مهم در اینست که از هرکدام آنها در کجا باید استفاده شود. قبل از استفاده از این قابلیت ها ، وضعیت شبکه باید بگونه ای باشد که نقش هر یک از پورت های معلوم شده باشد . به طور مثال از قبل پورت های Root Port ،  Alternate Port ، Designated Port و Block Port مشخص شده و نقش آنها تعیین شده باشد. لذا اولین گام مشخص کردن Root Switch در شبکه می باشد که این نقش در اکثریت موارد بر عهده Core Switch می باشد. بدین منظور می توان با استفاده از فرمان spanning-tree vlan_id root primary می توان اینکار را انجام داد. بعد از مرحله ، نوبت به فعال کردن STP Toolkit می رسد. برای بهترین استفاده از آنها می توان از راهنمایی های زیر استفاده کرد.




·    اتصال بین سوئیچ های Distribution و یا حتی Core( زمانی که نقش Distribution وجودندارد) می تواند از طریق پورت های لایه 2 و یا لایه باشد ، که به نوع طراحی شبکه بستگی دارد. اما در صورتی که این لینک Layer2 باشد ، بر روی آنها LoopGuard فعال می شود. به علاوه بر روی اتصالات Uplink از Access Switch ها به Distribution نیز اعمال می شود.
·    RootGuard بر روی پورت هایی از Distribution/Core Switches فعال می شود که به  Access Switchه ها متصل هستند.
·    UplinkFast بر روی پورت های uplink از Access Switch ها به Distribution/Core فعال می شود .
·    RootGuard ، BPDUGuard و PortFast بر روی پورت های فعال می شود که به End-Device ها متصل است.